سفر سنگ

خیلی ها فکرمیکنند یک سنگ فقط یک سنگ است و دیگر هیچ . یک جسم بی جان که نه از خودش اختیاری دارد و نه می تواند کاری انجام دهد . اما همه اینطور فکر نمی کنند...

*************

کامیون حامل شن و ماسه داشت از خیابان 7 دی می گذشت که چرخ عقبش داخل چاله ای افتاد و چرت راننده را پاره کرد .ماشین تکان محکمی خورد و مقداری از شن و ماسه ای که داخل اتاق بار بود به روی آسفالت خیابان ریخت .راننده زیر لب ناسزایی نثار ارواح کسی که آن چاله راکنده بود فرستاد و پا یش را محکم روی پدال گاز فشار داد .چرخها کمی درجا چرخیدند و تکه سنگی را که از بالای بار ماسه افتاده بود به سمت درب پارکینگ یک مجتمع مسکونی پرتاب کردند .سنگ به دیوار آجری خورد و کنار درب پارکینگ روی زمین افتاد.

***************

واقعا دردم گرفت! حالا شانس آوردم به درب فلزی پارکینگ نخوردم وگرنه هزار تکه می شدم..

*****************

ساعتی گذشت. باد گرمی در خیابان می وزید و شاخه های درختان را تکان می داد .پاییز بود.پنجره ها و درب خانه ها با وزش باد بازو بسته می شدند . صدای پایی از داخل پارکینگ مجتمع مسکونی به گوش رسید: تق تق تق تق تق تق .......

دو لنگه درب پارکینگ باز شد .اما وزش باد دوباره یک لنگه در را بست. ..تق تق تق تق تق تق ...صدای پا نزدیکتر شد.صدایی به نرمی صدای فرشته ها ....خوب ! پیدات کردم!

دستی به سمت سنگ دراز شد و او را از روی زمین برداشت.

****************

گرم! نرم !لطیف و خوش بو! بیاد زمانی افتادم که  کنار رودخانه زندگی می کردم . لطلفت آن دستها زمانی را بیادم آورد که باد بهاری گلبرگ گلهای سرخ کنار رودخانه را پر پر می کردو بر روی من می ریخت .دوست داشتم آن دستها انقدر من را بالا ببرد تا بتوانم در چشمهای صاحبش نگاه کنم .

****************

سنگ درمیان در وکف پارکینگ گذاشته شد تا مانع از بسته شدن آن شود.ماشین که وارد خیابان شد ، صاحبش برگشت و با نوک پا ضربه ای به سنگ زد و آن را در گوشه ای انداخت و در را بست .

**************

بوی عطر آن دستها سنگ را خوشبوکرده بود. مورچه سیاهی از کنار سنگ گذشت .بوی خوشی که از سنگ به اطراف پراکنده می شد توجهش را جلب کرد .فکر کرد که یک خوراکی خوب پیدا کرده است اما وقتی که چندبار آرواره هایش را روی تنه سخت سنگ کشید فهمید اشتباه گرفته و راهش را کشید و رفت .

**************

ساعتها و روزها رابه انتظار رسیدن و شنیدن صدای تق تق تق تق کفشهایت سپری می کنم. فقط منتظر شنیدن آن صدای یگانه ای هستم که  همیشه از من می پرسد: سنگ کوچولو بازم اینجایی؟ ومن را با دستهایش از زمین برمیدارد ... نه لازم  هم نیست من را با دستش بگیرد .همین که با گوشه کفشش من را به میان درب و کف پارکینگ هل بدهدهم برایم کافی است.دوست دارم با تمام وجودم نوک کفشهای چرم قهوه ای رنگش را درآغوش بگیرم. وزن در را مانند یک قهرمان با تمام وجودتحمل می کنم تا او از کنارم رد شود وبعداز بستن درب پارکینگ با آن صدای قشنگ به من بگوید : ممنون ! کوچولو !

****************

پاره آجر شکسته ای  کنار درب پارکینگ کمی آن طرف تر از سنگ کوچک افتاده بود.یک روز با قیافه دلسوخته ای به سنگ گفت : من چون تو بودم ، تو نیز چون من باشی....اما سنگ در آسمانها سیر می کردو گوشش بدهکار این حرفها نبود.

*************

تا اینکه یک روز...

***********

وقتی  کارش با سنگ تمام شد و خواست درب را ببندد.با پا ضربه ای به سنگ زد.شدت ضربه این بار کمی بیشتر از دفعه های قبل بود.سنگ نمی دانست چرا و به چه دلیل مستحق این ضربه است اما به گوشه ای پرتاب شد و از پارکینگ به بیرون افتاد .درب به رویش بسته شد!

************

روز بعد سنگ دیگری جای او را گرفت . لاستیک ماشین از روی او رد شد و احساس کرد باخاک یکسان شده وحتی بدتر ، به گرد و غبار تبدیل شده  است .اما چشم که باز کرد دید تکه ای از وجودش شکسته است.

*******

آن شب تا صبح با صدای بی صدایی فریاد کشید .در دل سنگی خود گریه کرد.داغ شد .داغ شد .آنقدر که تابید و حرارتش آسفالت کف خیابان را سوزاند .تا اینکه با طلوع سپیده ی  سحربیهوش شد .

********

اگر آدم صاحب نظری از آن محل ردمی شد ، حتما از دیدن الماس درشت  زیبایی که کنار آسفالت افتاده بود تعجب می کرد.

اما ساعت شش و سی دقیقه صبح رفتگر محل آن را برداشت و زیر لب غرولند کردکه : بی وجدانها! این تیکه شیشه چیه گذاشتن دم در پارکینگ ؟ نمی گن لاستیک ماشین دیگرون پنچر میشه؟

سنگ (یا الماس؟) را برداشت و داخل گاری حمل زباله انداخت.

سعید صادقی/آبان 90

باز هم بهاری تازه از راه رسید .

برای ما اهوازیها البته بهار کمی زودتر خودش را نشان داده است.تا یکی دو هفته دیگر هم باید کولر ها رو روشن کنیم!!

رسم بر این بود که هر سال تبریک بهار رو با شعری از دوست و سرور عزیزم ایرج سالاروند شروع کنم .اما گویا امسال قسمت نشد

سال خوب و خوشی رو برای همه دوستان آرزو میکنم .دلتان به سبزی سبزه عید .

مجنون :آغاز

اجتناب ناپذیر بود.

بوی گل سرخ همیشه سرنوشت آن عشق نافرجام را به یاد دكتر خیری می آورد. دكتر احمد خیری آن روزصبح مثل همیشه وارد اتاق تشریح پزشكی قانونی شد .اما وقتی در را باز كرد به جای بوی آشناو تند فرم آلدیید اتاق تشریح با شگفتی متوجه شد كه تمام اتاق بوی گل سرخ میدهد.دانشجوی سال آخر پزشكی كه روی صندلیش مشغول چرت زدن بود به محض ورود دكتر از جا پرید و به نشانه خوشامد گویی نیشش را تا بنا گوش بازكرد.

سلام دكتر.

دكتر بی توجه به او نگاهش را در اتاق گرداند و آهسته بو كشید: اینجا ... یه بویی میاد؟

دانشجو دماغش را با صدا بالا كشید و گفت : من سرما خوردم دكتر .بویی احساس نمیكنم. دیشب جلوی كولر خوابیده بودم...

دكتر حرفش را قطع كرد و گفت: مورد امروز چیه؟

دانشجو باناخرسندی از قطع شدن حرفش غروغر كرد :

متوفی  یك مردسی و چند ساله است (احتمالا) كه داخل قبرستون بالای سر یه قبر پیداش كردن.نشانه های تزریق در بازوهاش مشاهده نمیشه .كبودی وآثار ضرب و جرح هم نداره .نشانه خفگی دور گردن مشاهده نمیشه .بایدگفت همون طور كه خوابیده بوده به قول پدرم (( به مرگ خدایی))مرده.قاضی دستور كالبد شكافی داده تا علت مرگ مشخص بشه . هنوز هیچ  كسی اونو شناسایی نكرده و مجهول الهویه است ...

دكتر بالای سر جسد كه روی تخت پزشكی قانونی قرار داشت رفت وپارچه سفید را كنار زد.بوی گل سرخ واضح و مشخص از جسد به مشام میرسید.طی چندین سال خدمتش جسد های زیادی را كالبد شكافی كرده بود .اما وجه مشترك همه آنها در این بود كه بوی سرد و حال به هم زن داروی فرمالدیید رامیدادند . فقط در یك مورد جسد مردی كه با گاز خودكشی كرده بود چنان بوی گاز میداد كه دكتر میترسید به محض تماس چاقو با بدنش كل اتاق منفجر شود . متوفی چنان راحت چشمهایش را بسته بود كه به نظر میرسید ممكن است هر لحظه بیدار شود .دكتر یادش آمد كه بار اولی كه یك جسد را كالبد شكافی میكرداز این ترسیده بود كه ناگهان جسد زنده شودو چاقوی جراحی اور ا از دستش بگیردودر حالی كه از پهلویش خون می چكد  با چشمهایی خون گرفته فریاد بزند  :(چیكار داری میكنی!)

شروع كنیم؟

دكتربا شنیدن صدای دانشجو یكه خورد .اما سعی كرد به خودش مسلط شود. (چاقو!)

 دستكش لاتكس جراحی را به دست كردوچاقو را گرفت .هر بار كه برای تشریح چاقو به دست میگرفت دستش میلرزید و سعی میكرد ابتدا دستهایش را دور از چشم دستیارش كمی تكان بدهدتا لرزش آنها معلوم نشود.  ( سه انگشت رو در مسیر برش چاقو قرار میدین و بدن رو با دست میگیرین بعد با دست راستتون چاقو رو به صورت مایل شكاف میدین.)موقع كالبد شكافی آموزشهای استاد جراحی در گوشش طنین می انداخت.( نترسید ! اون شما رو گاز نمیگیره. قبلا همه این كارها روكرده! خانم ها با دقت به جسد نگاه كنن .اینجا میشه نكات ظریف بدن یك مرده رو دید!) دانشجوهای دختر با ماسكهای سفید روی صورتشان قرمز میشدند و بعضی ها از خنده غش و ضعف میرفتند. ......

قسمتهایی از كبد و كلیه و نمونه خون برداشته و در ظرف های مخصوص برای تشخیص سم شناسی گذاشته شد. بوی گل سرخ دكتر را گیج كرده بود.بو از سمت چپ سینه جسد بیشتر به مشام میرسید.ناخودآگاه چاقو را به روی سمت چپ سینه كشید و آنرا باز كرد.((چیكار میكنید دكتر؟)).((ساكت شو))((اما ..))دكتر با خشم به دانشجوی پزشكی كه ترسیده ومتحیر او را نگاه میكرد خیره شد و گفت :(( یه كلمه دیگه حرف بزنی از اتاق بیرونت میكنم )).دانشجو لال شدو كمی عقب رفت .دكتر با دقت لایه لایه سینه را باز كردتا به جایی كه قلب قرار داشت رسید......اما...نمیتوانست چیزی را كه میدید باور كند .جسد قلب نداشت!.اما.. به جای قلب گل سرخ بزرگی _دقیقا به اندازه یك قلب سالم_در سینه داشت.رگ های خونی  به گل سرخ متصل بودند  و بوی گیج كننده گل سرخ ....دانشجو ناله ای كرد((تروخدا دكتر!ببندینش .من ...من ..))بعداز حال رفت و گوشه ای دراز به دراز افتاد . دكتر خودش هم نفهمید چكار میكند .گل سرخ را با دقت از رگهای متصل به آن جدا كرد و داخل یك ظرف نمونه انداخت .سریع سینه متوفی را با نخ جراحی دوخت . روپوش جراحی را از تن بیرون آورد .نگاهی به دانشجوی از حال رفته انداخت .ظرف نمونه را داخل نایلن مشكی رنگی گذاشت و با خودش از اتاق بیرون برد .

سعید صادقی /شهریور89

تقدیم به دوست خوبم محمد بیرانوند

اجتناب ناپذیر بود اگر مسافری وارد شهر ما میشد و نمیخواست دریاچه مصنوعی كنار شهر را ببیند .یك جاده ساحلی كمربندی از كنار دریاچه و پارك بزرگی كه به نام آن (كیو)نامیده شده بود میگذشت و هر مسافری كه میخواست از شهر بگذرد باید از آن عبور میكرد .كیو به زبان محلی معنی (كبود ) میداد واین به خاطر آب عمیق و كبود دریاچه بود كه از چشمه بزرگی در كنار آن سرچشمه میگرفت. شاه لوله های بزرگی آب دریاچه را به رودخانه ای درنزدیكی اش متصل میكرد . هر سال زمستان برای اینكه آب یخ نزند  لوله ها را باز میكردند و چند روزی طول میكشید تا آب خالی شود.البته سالها بود كه آب دریاچه خالی نشده بود.روزهای سیزده بدر هر سال كه میرسید مردم شهر ماهی ها ی قرمزعید را كه زنده مانده بودند به داخل دریاچه می انداختند .  هرسال چند نفر-بیشتر سربازهایی كه برای مرخصی شهری از پادگان بیرون می زدند- داخل آب عمیق و كبوددریاچه غرق میشدند .آبی كه بعضی جاهایش با خزه هایی پوشیده بود كه دور پای آدم می پیچید واورا به زیر میكشید. تا اینكه شهرداری دور تا دور دریاچه را نرده كشی كرد .اما با این وجود بعضی ها قسمتهایی از نرده را كنده بودند و ظهرهای تابستان بچه های سر تق و شیطان دور از چشم خانواده تن به آب سرد می دادند .در سمت شرقی دریاچه دو درخت بید مجنون قدیمی و كهنسال بود كه بچه های آبادی فلك الدین كه همان حوالی بود از بالای آنها به داخل آب شیرجه میزدند..... اما ....داستان من درباره دریاچه نیست.

*****************

دخترك چشم آبی بد جور به ماهی شب عیدش عادت كرده بود.آخر این اولین ماهی قرمزی بود كه پدر برایش خریده بود .هر روز كنار تنگ بلور ماهی می نشست ،به پولك های قرمز خوشرنگش خیره میشد و نرمش باله هایش را در آب با لذت تماشا میكرد.با او حرف میزد.از آرزوهایش میگفت و از خوابهایی كه دیده بود .ماهی هم به دیدن او عادت كرده بود و با چشمهای گرد و سیاهش همیشه درب اتاق را نگاه میكرد تا لیلی را ببیند كه با تكه ای نان  در دستهای كوچكش از درب اتاق داخل میشود تا به او غذا بدهد و برایش حرف بزند.تعطیلات عید برای او وخانواده اش كه جایی برای رفتن نداشتند زود گذشت و سیزدهم عید رسید.پدر ماهی را داخل نایلن سفید رنگی انداخت ،كمی آب داخل نایلن ریخت و با نگاه به دخترك فهماند كه بایداز ماهی اش دل بكند.دختر با چشمهایی گریان ماهی را داخل آب دریاچه رها كرد .ماهی از داخل آب جستی زد و بالا پرید ، به سمت دخنرك برگشت و به او نگاه كرد .او هم از دختر دل نمی كند. دختر تا غروب روز سیزدهم كنار آب دریاچه نشست و یكریز با ماهی حرف زد و قول داد كه باز هم پیش او بیاید.شب رسید و دختر با دلی افسرده به همراه خانواده اش دریاچه را ترك كرد.

*****************

سالها گذشت .لیلی  قدكشید و بزرگ شد. بااین حال هر چند روز یكبار به كنار دریاچه می آمد وبا ماهی اش حرف میزداز اتفاقاتی كه برایش می افتاد و كارهایی كه كرده بود و جاهایی كه رفته بود برای ماهی صحبت میكرد.اهالی شهراو را دخترك دیوانه ای فرض میكردند كه با آب دریاچه حرف میزند. ماهی هم دلش به دیدن هر چند روز یكبار او خوش بود و با دیدنش به هوا میپرید و آب را به اطراف می پراكند . شوق دیدن لیلی او را زنده نگه داشته بود . باگذشت سالها ماهی رشدكرد و بزرگتر شد و حالا از همه ماهی های دریاچه بزرگتر بود. وقتی قایقهای تفریحی داخل آب دریاچه حركت میكردند ماهی دور آنها چرخ میزد و با حركت باله هایش برایشان موج درست میكرد و سرنشینان قایق را به وحشت می انداخت. درخشش پولك های قرمزش در آفتاب وقتی در آب كبود دریاچه شنا میكرد بعضی از صیادهای محلی را به طمع انداخت تا شكارش كنند .اما بعد از اینكه قایق هایشان با ضربه دم ماهی داخل آب دریاچه وا‍‍ژگون شد ازصیدش منصرف شدند. شهرت ماهی بزرگ در شهر پیچید و مدتی كه گذشت دیگر كسی جرات نكرد برای قایقرانی و اسكی روی آب به دریاچه برود .طرفداران محیط زیست چند نفر را بصورت دائمی كنار دریاچه به نگهبانی گذاشتند تا مانع از این شوند كه كسی ماهی را صید كند.در شهرداری به خاطر ماهی جلسه ای  اضطراری گرفته شد و تصمیماتی اتخاذ شد كه هیچكدام شهردار را راضی نكرد تا اینكه ..

**************

لیلی 17 سالش شده بود .زیبا و برومند.ابروهایی به هم پیوسته ، چشمهایی به رنگ آبی كبود دریاچه ،‌لبهایی به سرخی شقایقهای وحشی و قامتی به موزونی سرو.خواستگارها یكی یكی سروكله شان پیدا میشد.بقال، شاطر، گله دار،ـ مردهای زن مرده و زن طلاق داده ـ ،پسرهایی كه تازه پشت لبشان سبزشده  بود و به محض دیدن لیلی زمین میخوردند وگریه كنان  یقه ننه هایشان را میگرفتند تا لیلی را برایشان بگیرد ـ انگار لیلی عروسك قشنگی بود كه باید به هر قیمتی مال آنها میشد ـ، سرگروهبانهای تازه درجه گرفته ارتشی كه با لباس نظامی و واكسیل د‍ژبانی!برای خواستگاری می آمدند ،دكترها با لباس دكتری و گوشی آویزان روی سینه (عزیزم اجازه میدین نبضتون رو بگیرم؟) ، مهندس ها  با ماشین حساب كاسیو در دست (مساحت خونه تون چند متره؟)... زیبایی لیلی ورد زبان همه خاله خانباجی های شهر بود.هر زنی آرزوداشت او را برای پسرش به همسری بگیرد.اما لیلی بی توجه به اتفاقاتی كه در اطرافش میگذشت زندگی اش را میكرد.اما از آنجایی كه نمیشود برای تقدیر و سرنوشت حساب و كتابی قائل شد ،یك روز كه لیلی برای سر زدن به ماهی اش كنار دریاچه رفته بود ، قامتی مردانه با چشمهایی نجیب دلش را لرزاند .مرد جوانی كنار آب دریاچه ایستاده بود و به ده ها مرغ دریایی كه برای جمع كردن تكه های نان به دورش جمع شده بودند و از سر و كولش بالا میرفتند غذا میداد .جوان از دریاچه رو برگرداند ، لیلی را دید و محجوبانه لبخند زد:

- سلام .

= سلام !؟

*******************

ماشین گلكاری شده عروس كنار دریاچه ایستاد.لیلی دوان دوان در حالی كه با هر دو دست توری لباس عروسی اش را گرفته بود به كناردریاچه آمد. گل سرخی را كه در دست داشت به داخل آب انداخت.ماهی با چشمهایی نگران اورا دید كه اشك در چشمهان آبیش حلقه زده و دستهایش در دستكشهای سفید از غصه و دلشوره  میلرزد.لیلی شروع به حرف زدن برای ماهی كرد .

ماهی ام! ماهیكم! عزیزم! باوركن نمیدونم چطور بهت بگم ....گفتنش سخته .اما ...باید بهت بگم .من دیگه نمیتونم تو رو ببینم.

ماهی در آب تكانی خورد و باباله هایش موجی بزرگی را به سمت لیلی فرستادكه كفش های سفیدش را خیس كرد.لیلی ادامه داد:

فردا من و شوهرم ازاین شهرمیریم .میریم و من دیگه نمیتونم بیام و تورو ببینم .باور كن خیلی دلم برات تنگ میشه.

داماد كه داخل ماشین نشسته بود حوصله اش سر رفت و بوق را به صدا درآورد:((بیا دیگه!چقدرمعطل میكنی.مردم منتظرن)).لیلی دست در آب سرد دریاچه كرد و انگار ماهی اش را نوازش كند آب را نوازش كرد.

=دوستت دارم ماهیم . خیلی دوس داشتم تو روهم با خودم می بردم اما نمیشه .كاشكی میشد تو رو مث یه گردنبند مروارید به گردنم بندازم.هر چند نتونستم  امشب برای لباس عروسیم  گردنبند مروارید گیر بیارم نمیدونی واسه یه دختر چقدر مهمه شب عروسیش گردنبند داشته باشه.كاشكی تو میتونستی یه دونه گردنبند مروارید بهم بدی .حیف شد!

+ بیا دیگه لیلی!

لیلی با دست بوسه ای برای ماهی فرستاد . دامن توری سفید لباس عروسی اش را بادو دست بالاگرفت تا خیس نشود و رفت .كمی پایین تر كارگرهای شهرداری شیر تخلیه شاه لوله های بزرگ آب را باز میكردندتا آب دریاچه را تخلیه كنند. شهردار، اول صبح دستورش را داده بود.

******************

به محض باز شدن شاه لوله های تخلیه آب ماهی های كوچك و ریزی كه داخل دریاچه بودند خیلی زود راه رودخانه را در پیش گرفتند .اما ماهی لیلی دلش نمیخواست از دریاچه برود .به همین خاطر به سمت لبه سیمانی دریاچه شنا كرد و خودش را به دیواره سیمانی كوبید .زمین لرزید و انگار زلزله شد.لبه سیمانی خرد شد و تكه هایش به اطراف پراكند. صیادانی كه فهمیده بودند آب دریاچه دارد خالی میشود و برای صیدماهیها آمده بودند با دیدن این صحنه پا به فرار گذاشتند.حالاكه آب دریاچه داشت خالی میشد بزرگی ماهی بیشتر به چشم می آمد. حدودا 4 متر بلندی و دوازده متر درازا داشت.دور تا دور دریاچه كه آبش داشت كم وكمتر میشد چرخ میزد و خودش را به دیواره های سیمانی می كوبید . بعد از یك ساعت چرخیدن دور دریاچه ناگهان ماهی باله هایش را به شدت تكان داد و موج بزرگی درست كرد.بعد به یك جست خودش را از دریاچه به بیرون انداخت و روی خودرویی كه كنار دریاچه پارك شده بود افتاد . ماشین مثل یك جعبه مقوایی زیر وزن ماهی له شد. ماهی هوای تازه را با آبشش هایش فرو داد و چشم به اطراف گرداند تا لیلی را ببیند. گل سرخی را كه  لیلی برایش به داخل دریاچه انداخته بود در دهان داشت . بعد رد بوی لیلی را گرفت و درحالی كه باله هایش را روی زمین میكشید در خیابان به راه افتاد.مردم هراسان ازمسیرش فرار میكردند و بچه ها با شادی او را به همدیگر نشان میدادند. ماهی قرمز عظیم الجثه افتان و خیزان رد بوی لیلی را در هوا میگرفت و میرفت. پشت سرش ردیفی از پولكهای سرخ به جا می ماند كه در آفتاب میدرخشیدند .

************

((خوشبخت باشید!)) پدر لیلی صورت عروس و داماد را بوسید.دست لیلی را در دست داماد گذاشت و آنها را به سمت ماشین گل كاری شده عروسی برد. زنها (كل)كشیدند و نوازنده ها نواختند.لیلی با حسرت دستی به گردنش كشید وبا چشمهایی دلربا به داماد نگاه كرد و گفت :گردنبند مروارید!

دامادلبخندی زدو زیر گوشش گفت : ((برات میخرم عزیزم))

صدای جیغ و داد و فریادهایی كه از سر خیابان به گوش رسید آدمهایی را كه برای عروسی آمده بودند ساكت كرد. زنها با دیدن اتفاقی كه داشت می افتاد با چشم های از حدقه درآمده فریاد كشیدند . بعضی ها از هوش رفتند یا سرجایشان بی حركت مثل مجسمه ایستادند.مردها با دستپاچگی به سمت بچه هایشان رفتند و آنها را بغل كردند .ماهی قرمز غول آسا ازابتدای خیابان به طرف محل عروسی می آمد .پوست بدنش آنقدر روی زمین كشیده شده بود كه پاره پاره و خونین بود. به سختی نفس میكشید .آبشش هایش بر اثر تنفس هوای آزاد سیاه و سفت شده بود و چشمهایش كدر اما هنوز گل سرخ لیلی را بین لبهایش داشت. لیلی زیر لب نالید : ماهی ام !

ماهی به سختی جلو و جلو تر آمد تا به چندمتری لیلی رسید. باله هایش را به زحمت تكان داد.گل سرخ از دهانش رها شد و روی زمین افتاد .توانش به آخر رسید.بدنش لرزید و دیگر نتوانست بیشتر از این بایستد .با صدای مهیبی به پهلوبر روی زمین غلتید.ماهی وقتی به روی زمین افتاد ،‌دهانش را باز كرد و ناگهان صدها دانه درشت و سفید مروارید از دهانش بیرون آمد وبرروی سنگفرش خیابان ریخت .مرواریدها روی زمین غلتان آمدند و آمدندتا به زیر پاهای لیلی ریختند. مردم برای جمع كردن مرواریدها هجوم آوردند.لیلی كنار ماهی اش روی زمین نشست و زار زار گریه كرد.

با سلام خدمت همه دوستانی که در این مدت طولانی من رو از الطاف خودشون بی نصیب نذاشتن.

غرض از نوشتن این سطور اعلام نفسی بود که فعلا در تنگنای قفس سینه  در جریان است و  دمی بر می آید و دمی فرو میرود

و به قول سعدی :((در هر نفسی دو نعمت موجود است و الخ....))

این چند وقت چیزی برای نوشتن نداشتم.احساس میکنم جهان با سرعتی نامحدود به سمت غایت نهایی خودش در حال ره پیمودن است و نوشتن و افزودن چیزی بیش از این را به این زمانه  دون روا نمیدانم.

شاید وقتی دیگر اگر نفس باقی بود و ذوقی که کم کم رو به فنا رفته باز هم توانست از زیر خاکستر های ذهنم جرقه ای بزند و باریکه ای از الهام را به دل خسته ام بتاباند.

پس تا آن زمان درود و دو صد بدرود.

والسلام.سعید صادقی

گاهی وقتها كه حوصله داشته باشم _بیشتر روزهای چهارشنبه_ به كتابخانه عمومی شهر میروم تا ساعتی فارغ از هیاهوی اطرافیانم به مطالعه بپردازم.آخر میدانید خانه ما شلوغ و پر سرو صداست.هر كس از گوشه ای ساز خودش را میزند و البته با بلند ترین صدایی كه میتواند از گلو خارج كند.به همین خاطر خانه ما بیشتر به یك حمام زنانه شبیه است تا محلی برای آسایش.من كمتر میتوانم درخانه مان صحبت كنم چون صدای ضعیف من اصلا در میان آن همه هیاهو شنیدنی نیست.

آن روز پشت میز مورد علاقه ام-جایی دنج در گوشه كتابخانه كه خالی از رفت و آمد است- نشسته بودم و داشتم تاریخ جنگهای صد ساله را مطالعه میكردم.غرق در مطالعه بودم كه یك نفر گوشه پالتو     كهنه ام را كشید.یكه خوردم. وقتی رو برگرداندم دختری را دیدم كه با حالتی معصومانه نگاهم میكرد .موهای طلایی اش را خرگوشی بسته بود و با چشمهای آبی اش به من خیره شده بود.قدش نیم متر بیشتر نبود.‍ژاكت راهراه سبزی پوشیده بود و و شلوار لی رنگ و رو رفته ای به پا داشت.

عینكم رااز روی چشم برداشتم و پرسیدم : خانم كوچولو میشه پالتومو ول كنید؟

پالتو را رها كرد و قدمی به عقب رفت و با حالتی سئوال برانگیز نگاهم كرد.

پرسیدم : خرگوش خانم! هویج میخوای؟

اخم كرد: من خرگوش نیستم.

كتابی را كه زیر بغل زده بود به طرفم دراز كرد و گفت : میشه برام كتاب بخونید؟

چند نفر از كسانی كه داخل كتابخانه مشغول مطالعه بودند با اخم به ما نگاه كردند. صدایم را پایین آوردم وگفتم :اینجا جای مناسبی برای كتاب خوندن واسه یه بچه نیست .

با حالتی مصمم گوشه پالتو را كشید و گفت : پس بریم بیرون .

چند نفر از گوشه و كنار غرولند كردند(ساكت!) (هییسسسس!) .من یكی از اعضای دائمی كتابخانه بودم و دلم نمیخواست دفعه بعد كه به كتابخانه بیایم مسئول آن عذرم را به دلیل ایجاد مزاحمت بخواهد.ناچارا به همراه دخترك از كتابخانه خارج شدم. وقتی روی صندلی پارك نشستیم نگاهی به اطراف پارك انداختم پارك، ساكت و خاموش در بعد از ظهر پاییزی گویی به خواب رفته بود.گوشه وكنار روی نیمكتهای پارك پیرمردهای تنها یا عاشقهای جوان نشسته بودند و هر كدام مشغول كار خود بودند.پیرمردها به آفتاب گرفتن و عاشقها ....زیر لب غر زدم :((خدایا اگه یه نفر منو با این وروجك ببینه چی بهش بگم؟ بهتره بگم خواهر زادمه )) كتاب را از دخترك گرفتم و خواستم شروع به خواندن داستان( بز زنگوله پا) كنم كه دخترك پرسید: شما داشتین چه كتابی میخوندین؟

گفتم : تاریخ جنگ های صد ساله.نوشته ارنست..

پرسید : درباره چیه؟ قصه است؟

گفتم : یه جورایی .البته در مورد جنگهایی كه اتفاق افتاده و اینكه مثلا تو هر جنگ چقدر آدم كشته شده و چه سرزمینایی تصرف شده و یا از دست رفته.و یا اینكه كدوم پادشاه اون یكی رو كشته و مثلا فلان شاه چطور اسیرایی رو كه میگرفته میكشته.مثلا تو یه جنگ ،پادشاه پیروز از هر صد نفر نود ونه نفر رو كور كرده و ...

خوب ،‌طبیعی بود كه گوش مفتی گیر آورده بودم و نمیخواستم فرصت حرف زدن را از خودم بگیرم .شروع به تعریف وقایع جنگها كردم .بی مهابا و یك نفس داشتم پشت سر هم از قتل و آدم كشی حرف میزدم و متوجه نگاه حیرتزده و ترسیده دخترك نبودم.كه ناگهان دختر داد كشید : بسه! دیگه نگید!

ساكت شدم و نگاهش كردم.چهره اش برافروخته و قرمز شده بود.ترس و دل آزردگی را در چشمهای آبی اش دیدم.دستهای كوچكش را روی دوگوش گذاشته بود و با اخم به من نگاه میكرد.من ومنی كردم و گفتم: ببخشید خرگوش كوچولو! بذار ...بذار داستانت رو برات بخونم.

دخترك به یك حركت كتاب را از زیر دستم بیرون كشیدو گفت : ببخشید! فكر نمیكنم شما بتونید برا یه بچه كتاب بخونید!!

با عصبانیت رویش را برگرداند و از من دور شد . موهای خرگوشی اش در آفتاب پاییزی مثل طلا میدرخشید.

 سعید صادقی /29 دی 88

امروز ظهر زنگ زدم خونه.داشتم با برادرم احوالپرسی میكردم كه یكهوگفت :(( راستی میدونی داوود مرد؟)).گفتم:(( ای داد و بیداد! ))...

داوود پسردایی ام بود.تنها فرزند از اولین زنی كه بعدا دایی ام طلاقش داد. دایی بعدا زن دیگری گرفت كه برایش پنج تا دختر و یك پسر به دنیا آورد.اما زندگی داوود دراین میان به سختی میگذشت.اخلاق دایی خیلی تند و غیر قابل تحمل بود.البته در این میان سیاست های زن دایی كه سعی میكرد به هر نحو داوود را از میدان به در كند بی تاثیر نبود.سالها گذشت و گذشت .داوود بزرگ شد و دختر دایی خودش كه اهل تهران بود را به همسری گرفت . یك روز كه دایی به خانه آمد دید كه داوود اسباب اثاثیه اش را جمع كرده و به همراه زنش از خانه  رفته است. داوود به تهران رفت و خانه ای در محله باقر آباد شهر ری گرفت.جایی كه به منزل مادرش نزدیك بود.البته مادرش خیلی وقت پیش ازدواج كرده بود. داوود زندگی ساده ای را با همسرش شروع كرد. خدا سه دختر به او داد.اما زندگی داشت روی ناخوشش را به او نشان میداد.چند بار شغلش را عوض كرد.سر یك كار نمی توانست بماند. هر كاری را كه شروع میكرد بعد از مدتی یا خودش آن را رها میكرد و یا اخراجش میكردند.داوود معتاد شده بود! دختر بزرگش شوهر كرد و به خانه بخت رفت. بعد از سالها،زنش كه از دست كارهای او جانش به لب رسیده بود طلاق گرفت و بچه ها را هم با خود برد و بعد ازمدتی به عقد مرد مسنی درآمد .دایی از حال و روز داوود با خبر بود اما كاری برایش نمیكرد.یك روز داوود از تهران برگشت.قیافه اش پیر و نحیف شده بود و موهایش سفید.بیشتر دندانهای ریخته و سیاه شده بود.تمام روز گوشه خانه می نشست و سیگار میكشید.دایی میدانست داود به شهر آمده اما از او سراغی نمیگرفت.یك روز داوود به سراغ پدرش رفت و سهم الارثش را طلب كرد.استدلالش این بود:(( من الان به این پول احتیاج دارم.شما حق ارث منو بدین من رضایت میدم كه بعد از مرگ شما یك ریال هم  ارث نخوام)).دایی هم از خدا خواسته صد هزار تومان به او داد و بعد از گرفتن امضا روی یك برگ كاغذ از خانه بیرونش كرد. داود در كهریزك كارتن خواب شد.گاهی وقتها كه مادرم به تهران میرفت به سراغش میرفت و مقداری پول برای گذران زندگی به او میداد. اما این زمستان آخرین زمستان زندگی داوود بود...دیشب مادرم به همراه دوتا از خواهر های ناتنی اش برای مراسم تدفین  او به تهران رفته اند.هر چند به جز زن و دختر هایش و چند تا فامیل تهرانی فكر نكنم كس دیگری برای دفن او آمده باشد.داوود باتمام بدبختی هایی كه در زندگی كشید الان زیر خاك راحت خوابیده است. دردهایش دیگر تمام شد .لا اقل در این دنیا .آن دنیا راهم خدا میداند و بس .دایی سالم و سرحال و زنده است.زن دایی چند سال پیش مرد .پسردایی دیگرم كه از زن دومش بودهم چند سال پیش فوت كرد.حالا دایی مانده است و پنج تا دختر كه چهار تایشان شوهر كرده وبه خانه بخت رفته اند.نمیدانم دایی اصلا ته ته وجدانش خودش را ملامت می كند یا نه ؟ شاید اگر داوود رازیر بال و پرخودش میگرفت الان در سن 44سالگی هنوز داود زنده بود.

سلام داداش سعید!

کجایی ؟ نیستی ؟ آب شدی رفتی تو زمین! نکنه راس راسی رفتی تو زمین؟ پس اگه هنوزم اونجایی جون خودت یه سراغی از لیلی واسه من بگیر.بپرس اون زیر زیرا سردش نیست؟ جاش راحته؟...دلش برام تنگ نشده؟... منم دلم میخاد بیام اونجا.اما نمیشه.از ننه ام پرسیدم چه جور میشه برم پیش لیلی .گفت:((مگه بمیری تا منم از دستت راحت بشم!)) اما من هر کاری کردم نمردم. یه روز رفتم واز بالای اون کوه بزرگه هست که پایینش یه آبشار داره  ؟ خودمو پرت کردم پایین .اولش خیلی تند اومدم .بعد کم کم یواش شد ..یهو دیدم روی زمین نشستم .عین یه گربه که از هر طرف بندازیش چهارچنگولی پایین میاد.به باقر دوغی گفتم. داد زد(( از بس که سبک مغزی! )) اما من آخرش نفهمیدم سبک مغزی چه ربطی به مردن داره.یه بار خودموانداختم زیر یه ماشین ارتشی-آخه ننه ام بیشتر وقتا نفرینم میکرد (الهی بری زیر یه ماشین ارتشی که پول خونت رو هم ندن!)- اما سپر ماشینه خراب شد و راننده اش اومد پایین و منویه فصل کتک محکم  پدر و مادر دار زد!طناب خریدم که خودمو خفه کنم اما طنابه پاره شد.از بس که نازک بود. خلاصه هر کار کردم نمردم.یه روز داشتم  تو کوچه واسه خودم راه میرفتم که یه پیرمرد جلوم درقی خورد زمین و نفسش بند رفت.رفتم بالا سرش  ...ناله میکرد ...پسرم دارم میمیرم....دارم میمیرم...گفتم : خوش به حالت عمو.خوش به سعادتت ! کاش اینو نگفته بودم.همچین با عصا مالوندتو سرم که نزدیک بودمن به جاش بمیرم .بعدش ترو فرز از جا بلند شد و همینطور که یک ریز به من فحش میداد  راهشو گرفت و رفت .انگار نه انگار که ... پشت سرش داد کشیدم : آهای عمو کجا؟ بیا بمیر دیگه !...بعدش فلنگو بستم چون داشت به طرفم حمله میکرد.آخه میدونی  ..باقر دوغی نبود که با یه پاره آجر بشه قضیه رو ختم به خیر کرد.یه پیرمرد فکسنی بود!

اینارو که برات نوشتم فکر نکن خودم نوشتم ها! اینو نصیر –پسر خاتون خانم – برام نوشته .خودشم از اولش تا آخرش هر هر خندیده.اگه چیز دیگه ای نوشته بود بهم بگو تا به خدمتش برسم.اینو بنویس! .... نه اینو ننویس... مث اینکه هوس پاره آجر کردی ؟...وایسا....

آقا ما اومدیم بگیم که فعلا زنده بوده و هنوز کماکان به تلف کردن اکسیژن و آلوده کردن لایه ازن ادامه میدیم!!

و معنی و مقصود آن این است که کماکان مطلبی برای نوشتن نداشته و فقط محض خالی نبودن عریضه این پست ایجاد گردیده و ارزش مالی ، معنوی، حقوقی،اسنادی ادبی و....دیگری ندارد.

این گواهی به درخواست آقای سعید صادقی صادر شده و ارزش دیگری ندارد!!

وقتی مج 114  به دهانه غار رسید نفسی به راحتی از سینه كشید.دست راستش را روی زانوی آسیب دیده اش گذاشت و اخم هایش را در هم فرو برد.از جراحت زانویش خون می آمد و روی برفهای مسیر دشت تا غار را ردی از خون نشاندار كرده بود. زیر لب گفت :

((اصلا خوب نیست!نه .اصلا خوب نیست .))لنگ لنگان در حالی كه به اسلحه لیزری اش تكیه داده بود وارد غار شد.درب اتوماتیك با اسكن چشمش اورا شناسایی كرد و باز شد. لیل 113 (همسرش) به محض دیدن اوبا عجله به طرفش آمد و كمكش كرد كه روی تخت دراز بكشد.

- مرد چی شده ؟ چرا زخمی شدی؟

+ وقتی داشتم از گذرگاه كساندرا رد میشدم خودرو برفی لیز خورد  و از دره پرت شد پایین. خودم هم از خودرو افتادم بیرون و زخمی شدم. همیشه این احتمال رومیدادم.با برفی كه رو زمین نشسته و بسته شدن جاده ها ... بگذریم .این هفتمین روزیه كه نتونستم چیزی شكار كنم .خودور هم از بین رفت.ذخیره غذایی مون رو به اتمامه .علم من در این زمینه به بن بست رسیده .باید كاری كرد.

لیل 113 با مهربانی به مج 114 نگاه كرد.از زمانی كه ازداخل لوله آزمایشگاه بیرون آمده بود تا این حد به كسی یا چیزی وابسته نشده بود. انتخاب آن دو بر اساس خصوصیات ژ ‍نی همسانی بود كه كنفدراسیون در نظر گرفته بود تا آنها بتوانند در كنار هم به عنوان همكار و شریك زندگی كار كنند .  سالها با هم در زمینه زندگی در شرایط بمباران اتمی تحقیق و مطالعه كرده بودند و حالا عملا داشتند این شرایط را تجربه میكردند.شش ماه قبل زمین درگیر یك جنگ اتمی شده بود و 95 درصد اهالی زمین از بین رفته بودند. بقیه اهالی درواحد های جداگانه و دور از هم در شرایط قرنطینه به سر میبردند تا دوره بمباران اتمی تمام شود.بر اثر بمباران اتمی ابر سیاهی دور تا دور زمین را فرا گرفته بود و مانع از رسیدن نور خورشید به زمین میشد .این امر باعث شده بود زمین سرد و منجمد شود . غار دو سال قبل از بمباران ساخته شده بود.از زمان اتمام ساخت غار مج 114 و لیل 113 به همراه دو فرزندی كه فدراسیون برایشان درنظر گرفته بود – یك پسر و یك دختر 12 و 13 ساله  به نامهای مج 116 و لیل 115- د رغار زندگی میكردند .در زمان وقوع جنگ هسته ای آنها در غار بودند و از خطر مرگ نجات پیدا كردند.با گذ شت شش ماه از وقوع حادثه دیگر شماره های هم از یادشان رفته بودو همدیگر را (مرد، زن ،پسر و دختر ) صدا میكردند.

مج 114 ا زصفحه مانیتوری كه بیرون غار را نشان میداد به پسر و دختر نگاه كرد كه داشتند روی سطح یخزده دریاچه ای كه در دامنه كوه بود با هم بازی میكردند. بچه ها گوی لیزری درخشانی را با راكتهایی كه در دست داشتندبه طرف هم پرتاب میكردند . در اطرافشان سگ مكانیكی كوچكی كه مج 114  برای سرگرمی بچه ها ساخته بود جست و خیز میكرد و سعی میكرد با پریدن به هوا گوی درخشان را بگیرد .گهگاه كه موفق میشد پارس خشداری از خود بیرون میداد و گوی را به سمت یكی از بچه ها می انداخت .مج 114 با خود اندیشید : سیستم صوتی اش ایراد داره ! صداش خش دارشده .باید تعمیرش كنم.

یك ساعت دیگر بازی بچه ها تمام میشد و آنها خسته و گرسنه برمیگشتند.اما دیگر چیزی برای خوردن باقی نمانده بود.

لیل 113 با مهربانی دستی به شانه مج 114 گذاشت و او را از خیال بیرون آورد . مثل یك پرستار دوره دیده شلوار مرد را از ناحیه ای كه زخمی شده بود با قیچی لیزری برید و شروع به سوزاندن رگهای بریده شده و زخمی با نور صورتی رنگ كرد. مرد با خود فكركرد:(( داخل دانشگاه فناوری به ما میگفتند نور صورتی باعث تحریك اشتها و بیشتر غذا خوردن انسان میشه!))با این فكر دلش از گرسنگی ضعف رفت و صدای شكمش بلند شد. بوی سوختگی برایش مثل بوی كباب بود.آب دهانش را به سختی پایین داد و به چشمهای آبی رنگ لیل 113 خیره شد .لیل 113 لبخندی زد.لبش را آهسته گزید و بدون اینكه به صورت مرد نگاه كند  درحالی كه داشت زخم مرد را می بست گفت:(( تو زخمی شدی و نمیتونی برای شكار بری بیرون .پس وظیفه منه كه غذای تیم ر و تامین كنم.)) نگاه مصممی به مرد انداخت وادامه داد : (( من كارمو خوب بلدم.مطمئن باش موفق میشیم )).مرد نگاهی از سر حق شناسی به زن انداخت.دست زن را در دست گرفت، لبخندی بر لب آورد  و گفت :(( ممنون زن .دنیای آینده به تو افتخار میكنه! )).

****************************

غذای تیم دو هفته توسط زن تامین شد. در این مدت بچه ها لیل 113 را ندیدند و هر وقت از مرد درباره زن سئوال می كردند میگفت كه برای شكار بیرون رفته و هنوز برنگشته است .بچه ها تمام روز را به بازی كردن میگذراندند و شب برای غذا خوردن به غار می آمدند و بعد از غذا به خواب میرفتند.ابرهای تیره آسمان كم كم از بین میرفت و نور خورشید زمین را داشت گرم میكرد . مقدار زیادی از برفها آب شده بود. گویی پس از یك زمستان طولانی بهار دوباره از راه میرسید. جراحت پای مرد خوب شده بود و دو هفته استراحت قوای رفته را به او برگردانید. روز چهاردهم بعد از اینكه سفارشهای لازم را به هر دو كرد برای شكار از غار خارج شد.آن روز پسر كمی تب داشت و در غار دراز كشیده بود و دختر هم برای مراقبت از او در غار ماند. ساعتی گذشت.پسر تشنه اش شد و از دختر خواست برایش از محفظه سردخانه آب بیاورد.دختر سلانه سلانه به طرف سردخانه رفت و درب سردخانه را باز كرد .... ناگهان چشمهایش از وحشت گشاد شدند و زبانش بند آمد .چیزی از داخل سردخانه بیرون افتاد و غلتید و غلتید تا به كنار تخت پسر رسید. پسر نگاهی به پایین انداخت و سر بریده لیل 113 را دید كه با چشمهای آبی مصمم و مهربانی كه یخزده بودند به او نگاه می كند! صدای جیغ گوشخراش دختر در غار طنین انداخت .

سعید صادقی /3 مهر 88

وقتی داشتند شكارش میكردند مقاومت زیادی از خود نشا ن داد .در انتها مجبور شدند با سلاح بی حس كننده به طرفش شلیك كنند. وقتی اشعه سبز رنگ به بدن موجود اصابت كرد نعره بلندی كشید و مثل یك تكه سنگ روی زمین افتاد.كاپیتان با رضایت شاخك های بالایی سر خود را زیر كلاه فضایی مرتب كرد و غرید :((عجب موجود وحشی ای بود؟ حتی در سیاره تایتان هم چنین موجوداتی پیدا نمیشه!))با چنگالهایش به دو روبات سفینه اشاره كرد تا موجود را به داخل بیاورند.روبات مسیر یاب سئوال كرد:((مسیر بعدی كجاست فرمانده؟)) .كاپیتان با رضایت گفت :((به سمت مقر آزمایشات .پی 321.)).(( بله قربان.زاویه مسیر روی 324 درجه از سمت سیاره اورانوس و ...))فرمانده صدایش را قطع كرد:(( فرمان در سكوت!)).صدای بیپ آرام ربات به معنی دریافت دستور، از صفحه قرمزرنگ برخاست.سفینه با سرعت به سمت مركز آزمایشات به راه افتاد .

***************************

قفس از جنس شیشه وبه شكل مكعب ساخته شده بود.در میان قفس روی یك تخت  (موجود) با  نگهدارنده های الكتریكی محكم به تخت بسته شده بود.دو بازوی رباتیك كه به سقف قفس متصل بودند روی بدن موجود مشغول بررسی و تجزیه و تحلیل بودند.

كاپیتان در كنار پرفسور با رضایت به شكارش خیره شده بود.پرفسور با دقت به صفحه شیشه ای نشاندهنده وضعیت موجود كه با رنگ آبی میدرخشید با یكصد چشمش خیره شده بود زیر لب با خودش حرف میزد.وقتی سر بلند كرد با شوق به كاپیتان گفت :

((تبریك میگم كاپیتان !شما آخرین نمونه از این موجود رو شكار كردید.باید درخواست كنم به شما یك مدال بین ستاره ای بدن.))

كاپیتان بی توجه به تمجید پرفسور گفت :((خوب ! نتیجه تجزیه و تحلیل شما از این موجود چیه؟)) پرفسور لبخندی زد و گفت :

 =با معیار های علمی پیشرفته باید بگم از نظر اندامی ضعیف ! غده كروی كه در قسمت بالایی بدن وجود داره وظیفه هدایت و كنترل موجود رو بر عهده داره .دو سوم حجم بدن از آب تشكیل شده كه بی آبی و زندگی طولانی مدت در بیابان مقدار زیادی از اون رو بین برده كه ما با سرم های آبكی كمبود آب بدن روتامین كردیم. اما به نظر من مهمترین عضویكه كاربردش برای ما نا شناخته است ...

- پرفسور من یك ساعت دیگه در مقر كنفدراسیون جلسه دارم!برین سر اصل مطلب.

= بله .یك عضو در میانه بدن این موجود است كه كار خون رسانی به بقیه اعضا رو بر عهده داره اما این تنها كارش نیست.این عضو با صداهای ملایم تحریك میشه و سریعتر میزنه وضربان اون به نحویه كه نحوه كار بقیه اعضا رو كنترل میكنه و در حقیقت  در كار غده كروی كه در بالا وجود داره اختلال ایجاد میكنه و به نظر من برای اون مضر و خطرناكه و...

- خوب بیرونش بیارین!

= اماموجود بدون اون میمیره!

-  با دستگاه هایی كه دارین زنده نگهش دارین.میخوام ببینم بدون این عضو چه واكنشی از خودش نشون میده.

صحبت بین پرفسور و كاپیتان را ورود ربات خبر رسان نیمه تمام گذاشت. فرمانده با بی حوصلگی غرید:

- چی شده ایكس 456؟

+ قربان ! به ما خبر دادن یك نمونه  از جنس مخالف این موجود توسط كاپیتان واندران شكار شده و دارن میارنش اینجا!

 - كاپیتان با ناراحتی اندیشید :(( لعنت اورانوس بر تو باد واندران! مدال بین ستاره ای  از دستم رفت ! ))

**************************

موجود دوم هراسان و رمیده به داخل قفس رانده شد.لحظه ای با چشم های وحشت زده به درو دیوار قفس نگاه كرد.بعد توجهش به موجود دیگری كه در میانه قفس روی تخت بدون قلب دراز كشیده و بیهوش بود جلب شد.قلب موجود اول در داخل یك ظرف شیشه ای مملو از مایع نگهدارنده مثل تكه ای گوشت بی فایده شناور بود. موجود دوم بالای سر اولی رفت.با دست بدن او را لمس كرد.كاپیتان و پرفسوراز پشت شیشه  با اشتیاق به آنها نگاه میكردند. تغییری در وضعیت بدنی موجود اول پدید نیامد.دومی با آوایی عجیب شروع به سر دادن الحانی زیبا برای اولی كرد((لی ..لی...لی ...لیلی!ما..م اا... ج ج ج ج ن ن ن نوووووون ن ن ن!)) .اما باز هم بی فایده بود. به ظرف شیشه ای كه قلب  در آن بود نگاه كرد.با عجله به سمت ظرف رفت و قلب را از داخل ظرف برداشت و به بالای سر موجود روی تخت آمد. قلب مكانیكی در سینه اومرتب و منظم می تپید.

موجود دیگر به یك حركت قلب مكانیكی را از جا كند .پرفسور و كاپیتان با هم فریاد كشیدند(نه!).قلب  مكانیكی به     گوشه ای پرتاب شد و قلب اصلی جای او را گرفت. موجود دوم دوباره شروع به خواندن آواز خود كرد.

كاپیتان داد كشید:(( اون رو ازش دور كنید!نمونه  منو كشت!)) نگهبانان با اسلحه های آماده شلیك به سمت اتاقك     شیشه ای دویدند. نور سبز رنگی فضای اتاقك را پركرد و قفس شیشه ای به هزاران تكه تبدیل شد.پرفسور و كاپیتان خود را روی كف آزمایشگاه انداختند.دود و گرد و غبار همه جا را فراگرفت .چند دقیقه بعد كه سر و صداها خوابید ،كاپیتان از جابرخاست و به سربازی كه بالای سرش خبردار ایستاده بود گفت: ((گزارش بده!)) سرباز  من و منی كرد و گفت : (( قربان! ما فرصت تیراندازی پیدا نكردیم...))

 = پس چكار كردید  سرباز؟

- قربان ... وقتی ما وارد بقایای اتاقك شدیم  هیچ موجودی اونجا نبود .احتمالا فرار كرده باشن !

 = فرار ؟ اما چه طوری؟

نگاه كاپیتان به قلب مكانیكی له شده كه در گوشه اتاقك  بود افتاد .چراغهای روی قلب چند بار خاموش و روشن شد و بعد از كار افتاد .

سعید صادقی / 14 مرداد

عروسی تازه شروع شده بود.از ساعت 10 صبح ، گروه نوازنده اسباب و اثاثیه شان را داخل حیاط گذاشته بودند .ارگ زن گروه  جوانی حدودا بیست و دو سا له با موهای بلند مشغول تنظیم نتهای ارگش بود. كم كم دختر های جوان با لباسهای رنگارنگ دور تا دور حیاط جمع شدند و چشم به حركت دستهای ارگ نواز داشتند كه موسیقی را شروع كند .صدای ریتم تند موسبقی در فضای حیاط طنین انداخت .جوانها دست در دست هم دایره ای درست كردند و مشغول رقصیدن شدند.خواننده گروه میكروفن را جلوی دهانش گرفت .گلویی صاف كرد . خواند : ((وی وی وی وی بناز ... وی بناز ناز مكه ...))

**********************************

عروس زیر دست آرایشگر حوصله اش سر رفته بود.سه ساعت بود كه آرایشگر بند می انداخت ،كرم میمالید ، پودر میزد ، خط میكشید ، رنگ میكرد و بعد دوباره پاك میكرد. بعد مثل بچه ای كه از نقاشی اش ناراضی باشد دوباره شروع میكرد. حوصله آرایشگر هم سر رفته بود:(( ترشیده! این همه چاله چوله رو چطور صاف و صوف كنم؟ چقدر صورتش جوش داره! بیچاره داماد! چی بهش انداختن !)).چرت عروس یكهو پاره شد و با ناز و ادا پرسید:(( تموم نشد؟ پوستم داره میسوزه .))

بند انداز لبخندی زد و گفت :(( عزیزم داره تموم میشه.میخوام یه میك آپ برات بكنم كه تا آخر ماه عسلت پاك نشه .)) بعد یك قدم عقب رفت و طوری كه كه عروس بشنودبا تحسین گفت :(( وای خدایا !هزار ماشالله !))

عروس پرسید : (( چی شده ؟))

بند انداز گفت :(( تو عمرم عروسی به این خوشگلی آرایش نكردم!!)).

صورت عروس گل انداخت و زیر لب گفت:((همه اینو میگن ! ممنون !))

*****************************

فرهاد دیگر طاقت نگاه های تند و سرد دیگران را نداشت .سرش پایین بود و موزاییك های كف حیاط را نگاه میكرد . با نوك  پا در خیالش قلبی را روی كف حیاط رسم كرد.

خوب اینم تیری كه خورده وسط قلب .... اینم قطره های خون ... اینم یه ظرف كه خون دل توش جمع شده .حالا عكس دلبری رومیكشم كه میخواد از ظرف ، خون عاشقشو بخوره ...

-  هنوز عادتو ترك نكردی؟

= سایه نكن ! برو كنار دارم نقاشی میكشم. پا روی دلم نذار !

- بسه دیگه ! آبرومونو بردی همه دارن نگات میكنن.

باباش دستش را گرفت و به سمت خودش كشید.فرهاد نگاهش كرد.جلوی نور آفتاب ایستاده بود و تصویرش جلوی چشم ضد نور بود. فرهاد سرش گیج رفت و نشست.

-      فرهاد!

-         من خوبم .خوب خوب. فقط یك كم سرم گیج میره.

-         بیا برو تو اتاق یك كم دراز بكش .

پدر دست فرهاد را گرفت و داخل اتاق برد و گوشه ای دراز كرد. دختری با چادر رنگی  وارد اتاق شد.آنها را ندید .چادرش را باز كرد.لباس سبز بدن نمایی پوشیده بود.پدر سرفه كرد.دختر جیغ خفیفی كشید و با دستپاچگی گفت :

شما اینجا چكار میكنن؟ الان زنا میان این اتاق واسه لباس عوض كردن و ... ( بقیه حرفش را خوردو با اخم فرهاد و پدرش را نگاه كرد)

-         برن یه اتاق دیگه . فرهاد حالش خوب نیست.

-         خوب بره خونه .الانه كه عروسی شروع بشه .سرو صدا نمیذاره ....

-         حتما خانم خانما ! منتظر دستور جنابعالی بودیم.شما بفرمایین من درستش میكنم.

-         دختر زیر لب غرولند كنان اتاق را ترك كرد.

فرهاد به سقف نگاه كرد

-چنگگ! اینا به سقفشون چنگگ دارن!

پدر چشمهای فرهاد را بست .

-   بهش نگاه نكن .چنگك نیست .قلاب پنكه سقفیه .نگاش نكن .بخواب.

فرهاد بغض كرد.دست پدر را بوسید.

-         حس میكنم یه چنگك مث اون تو سینمه. داره دلمو از  حلقم میكشه بیرون.

-         بخواب . نگاش نكن .الان میریم خونه . مادرت كه كادو عروس رو داد میریم..... خدا لعنتش كنه!

**************************

داماد ، پك آخر را كه زد وافور را به دست اصغر داد.

-         بسمه دیگه .واسه امشب كافیه .فول فولم!

اصغر خندید

-         شاداماد !فول فولتم قشنگه ! عروس چقد قشنگه ایشالله مباركش كن! امشب كم نیاری آبرومونو ببری .یه سر دیگه بچسبونم؟

-         نه .میخوام برم سراغ عروس.چهار ساعته تو آرایشگاهه . فردا كه ببرمش خونه خودم نمیذارم ازین رنگ و روغنا بزنه .زن رو چه به آرایش.

-         یه كم ازین ادوكلن بزن بوی تریاك ازت نیاد.

-         بیاد ! فكر میكنی منم ازین زن ذ لیلام؟ اصلا دوس داری  خودم بهش بگم ؟

-         حالا امشب بهش نگو ضایعت كنه فردا شب بهش بگو! پا شو بریم دیر شد.

*************************     

یكی از دوستان داماد دو نفر مطرب را همراه خودش آورده بود.ماشین عروس كه دم در حیاط رسید ساز زن جلوی داماد را گرفت و آنقدر یك نفس ساز زد كه داماد خنده كنان هزاری سبزی را داخل لوله سازش چپاند. جمعیت داخل حیاط كل كشیدند و موزیك تند ارگ فضا را انباشت .رقص تند دختر ها در یك دایره بزرگ شروع شد.

*******************

چنگك ! قلاب ! یك بسته طناب زرد رنگ كه گوشه ای افتاده بود. فرهاد از جایش بلند شد و طناب را از     گوشه ای برداشت و حلقه اش كرد.در باز شد .دخترك 7 سالهای وارد اتاق شد.موهایی طلایی رنگی داشت و عروسك پارچه ای اش را محكم بغل كرده بود.با چشم های آبی اش به فرهاد نگاه كرد.

-         عمو .داری چكار میكنی ؟

-         دارم برای گوسفند عروسی یه طناب درست میكنم كه اینجا سرشو پخ پخ كنیم !

دختر خندید.

-         پخ پخ یعنی چی ؟

-         یعنی سرشو اینجا ببریم و بدیم مردم كبابش بكنن .

-         گناه داره حیونكی .سرشو نبر عمو .خوب ؟

-         نمیشه .عروسی بدون قربونی فایده نداره . شما هم برو پیش مامانت .الان نگرانت میشه.

 دخترك بیرون رفت.فرهاد طناب را به قلاب انداخت و محكم كرد .صندلی  را زیر طناب گذاشت و بالا رفت....

*************************

بعد التحریر:

خوب ! حتما باید تا آخر همه اش رو مینوشتم؟گمان نمیكنم .

قربانتان .سعید صادقی